داستان کوتاه

تاریخ: 11/07/1390 ساعت: 11:35 بازدید: 578 نویسنده: عنایت

بکشت غمزهء آن شوخ بي‌گناه مرا               فکند سيب زنخدان او به چاه مرا 

غلام هندوي خالش شدم ندانستم              کاسير خويش کند زنگي سياه مرا 

دلم بجا و دماغم سليم بود ولي                   ز راه رفتن او دل بشد ز راه مرا 

هزار بار فتادم به دام ديده و دل                   هنوز هيچ نميباشد انتباه مرا 

ز مهر او نتوانم که روي برتابم                       ز خاک گور اگر بردمد گياه مرا 

به جور او چو بميرم ز نو شوم زنده                 اگر به چشم عنايت کند نگاه مرا 

عبيد از کرم يار بر مدار اميد                        که لطف شامل او بس اميدگاه مرا

عبید زاکانی 



موضوعات:عاشقانه ,
سیب-زنخدان سیب-زنخدان سیب-زنخدان سیب-زنخدان سیب-زنخدان امتیاز : 1486 دیدگاه(0)

صفحات مطالب

1|